ابو مسلم گفته : نفاثات زنانيند كه رأى مردان را بدنبال خود ميكشند ، چون عزم و رأى را عقده گويند و برگرداندن از رأى را به دم تعبير كرد و چون گره‌گشا ميدمد . « مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ » زيرا حسد حسود را وادارد تا به محسود بدى رساند و بايد از شرش به خدا پناه برد گفتند مقصود از شرّ خودش و چشمش هر دو است چون بسا بهر دو ضربت زند و زيان رساند ، در حديث است كه عين حق است و سخن در باره آن گذشت و روايت است كه ناقه عضباء پيغمبر هميشه در مسابقه جلو بود و يك عرب بيابانى بر شتر سوارى خود آمد و با آن مسابقه داد و پيش افتاد و بر صحابه گران آمد ، پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم فرمود : بر خداست كه چيزى را در جهان بالا نبرند جز پستش كند . و از انس روايت است كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم فرمود : هر كه چيزى بيند و خوشش آيد بگويد : اللَّه الصمد ما شاء اللَّه لا قوة الا باللَّه ، تا ضررى نرسد ، و از انس است كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم بسيار حسن و حسين عليه السّلام را با اين دو سوره تعويذ ميداد پايان از نهايه است كه بئر ذروان بذال فتحه دار و راء ساكن چاه بنى رزيق بوده در مدينه و راعوفه سنگى سنگ مردنشين ته چاه و گفته‌اند : سنگ سر چاه بوده كه زير پاى آبكشانست جفّ طلعه قاب گل خرما است . بيضاوى گفته : « مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِي الْعُقَدِ » يعنى شر نفوس يا زنان جادوگر كه بر رشته گره زنند و بر آن دمند با آب دهن و آن را ياد آورى كرده براى آنكه يك يهودى با يازده گره در بند كمان پيغمبر را صلى اللَّه عليه و آله و سلم جادو كرد و آن را در چاهى نهان كرد و آن حضرت بيمار شد و معوّذتين نازل شدند و جبرئيل جاى جادو را بوى خبر داد و على عليه السّلام را فرستاد تا آن را آورد و آن دو سوره را بر آنها خواند و با هر آيه يك گره گشوده شد و اندكى حال آن حضرت بهتر شد . و از اينجا نبايدش كه كافران در اينكه او را مسحور خواندند راست گفته